Okullar açıldı. Sınıfların kapıları yeniden aralandı, koridorlara çocuk sesleri doldu. Defterler açıldı, kalemler tutuldu; fakat bu kez ilk ders bir sayfaya değil, doğrudan yüreklere yazıldı: Bayrak sevgisi.
O sabah sınıflarda sadece bilgi aktarılmadı. Bayrağın, bir milletin hafızası olduğu konuşuldu. Rüzgârda dalgalanan her kırmızının, geçmişten bugüne taşınan bir emanet olduğu hatırlatıldı. Her yıldızda bir umut, her ayda bir direniş saklı olduğu vurgulandı.
Çocuklar, bayrağın yalnızca törenlerde göndere çekilen bir sembol olmadığını fark etti. Onun, birlikte yaşamanın, bir arada durmanın ve zor zamanlarda birbirine tutunmanın adı olduğunu öğrendi. Bayrak; sevinçte gurur, acıda sabır, mücadelede kararlılıktı.
Bu ilk derste öğretmenler uzun cümleler kurmadı belki. Ama bazen bir sessizlik, bir bakış ya da bir hikâye, sayfalar dolusu bilgiden daha kalıcıdır. Küçük yüreklerde “sahip çıkmak” duygusu filizlendi. Bayrağa saygının, aslında birbirine saygı olduğunu kavradılar.
Çünkü bayrak sevgisi; yüksek sesle söylenen sloganlardan önce, günlük hayatta gösterilen sorumlulukla anlam kazanır. Emeğe saygıyla, kurallara uymakla, ülkesine faydalı olma çabasıyla büyür. Bir çocuğun kalbinde yer eden bu bilinç, yarının vicdanlı bireylerini inşa eder.
Okullar açıldı ve ilk ders bitti. Ama o dersin etkisi bir saatle sınırlı kalmadı. O gün öğrenilen şey, hayat boyu taşınacak bir değere dönüştü.