Bir toplum, gürültüyle değil; sessizce çöker.
Ne tankla, ne topla…
Ahlakı aşındığında, edebi küçümsendiğinde, aile zayıflatıldığında çöker.
Bugün dönüp baktığımızda, Türkiye’nin en büyük meselesi ne ekonomi ne siyaset…
Asıl mesele, değerler alanındaki erozyondur.
Aile Çözülürse, Toplum Dağılır
Aile, bu toplumun omurgasıydı.
Anne-babanın sadece geçim derdiyle değil, terbiye sorumluluğuyla da yaşadığı bir yapıydı.
Bugün aynı evin içinde yaşayan insanlar, birbirine yabancı.
Aynı sofrada oturup, aynı ekrana bakıp, birbirine tek kelime etmeyen aileler “normal” sayılıyor.
Oysa aile, sadece birlikte yaşamak değil; birlikte yetişmektir.
Ahlak “Eski”, Edepsizlik “Cesaret” Sayılıyor
Daha da vahimi şu:
Ahlaklı olmak “sıkıcı”,
edepli olmak “geri kafalılık”,
utanmak ise “özgüvensizlik” diye pazarlanıyor.
Sormak lazım:
Utanma duygusunu kaybeden bir toplum, neyi kaybetmez?
Her şeyin serbest olduğu yerde, hiçbir şey değerli kalmaz.
Özgürlük, sınırla anlamlıdır.
Sınır yoksa, kaos vardır.
Terbiye Yoksa, Güç Soruna Dönüşür
Terbiye; baskı değildir.
Terbiye; haddini bilmektir.
Sözünü, tavrını, tepkini ayarlayabilmektir.
Bugün sokakta, trafikte, sosyal medyada gördüğümüz öfke patlamaları tesadüf değil.
Terbiye verilmeyen nesiller, gücü sorumlulukla değil; öfkeyle kullanır.
Örf ve Anane “Yük” Değil, Tutkalıdır
Bayramda büyük ziyaret etmek,
misafire hürmet göstermek,
komşunun derdiyle ilgilenmek…
Bunlar folklor değil; toplumu bir arada tutan sosyal çimentodur.
Bu bağlar kopunca, herkes yalnızlaşır.
Yalnızlaşan insan da ya öfkelenir ya umursamazlaşır.
Son Söz
Bir ülke;
ahlakını kaybederse yönünü,
edebini kaybederse saygınlığını,
ailesini kaybederse geleceğini kaybeder.
Ne yeni yasalar,
ne yeni projeler,
ne de süslü sloganlar bu boşluğu doldurur.
Çözüm çok “eski” ama hâlâ geçerli:
Aileyi güçlendirmek, ahlakı yüceltmek, edebi savunmak ve örfünü küçümsememek.
Çünkü değerler giderse,
geriye sadece kalabalıklar kalır;
toplum değil.