ÇOK YAKIN BİR ZAMANDA ; BU ESERİN HİKÂYESİNİ BEN ANLATACAĞIM, SİZ İSE DİNLEYECEKSİNİZ…

Bir gün, yıllarımı ve hayatımın önemli bir bölümünü verdiğim bu sistem çalışmazsa…

Siz en fazla bir hayali kaybedeceksiniz.

Belki içinizden bazıları;

diyecek.

Sonra hayatınıza devam edeceksiniz.

Ben ise yıllarımı, uykusuz gecelerimi, emeğimi, mücadelemi, paramı ve hayatımın önemli bir bölümünü verdiğim bir eserin yükünü taşıyacağım.

Buna razıyım.

Çünkü büyük bir işe başlayan insanın ilk kabul etmesi gereken gerçek şudur:

Başarının garantisi yoktur; fakat denememenin sonucu baştan bellidir.

Ben garanti edilmiş bir sonucun peşinden yürümedim.

İnandığım bir ihtimalin peşinden yürüdüm.

Çünkü tarih boyunca hiçbir büyük eser, daha ilk gün herkes tarafından anlaşılmadı.

İnsanların büyük bölümü önce seyreder.

Bir kısmı bekler.

Bir kısmı şüphe eder.

Bir kısmı, başarısız olduğunuzda haklı çıkmak için sessizce sonucu gözler.

Çok azı ise daha ortada alkışlanacak bir sonuç yokken elini taşın altına koyar.

İşte yol arkadaşı ile seyirci arasındaki fark tam olarak burada başlar.

Ama bu hikâyenin bir de başka ihtimali var.

Ya bugün ekran ekran, satır satır, kod kod inşa edilen bu yapı gerçekten çalışırsa?

Ya bugün uzaktan seyredilen şey, yarın binlerce insanın ve işletmenin kullandığı gerçek bir esere dönüşürse?

Ya bugün “bakalım olacak mı?” diye izlediğiniz şey, yarın başkalarının “Bu nasıl başarıldı?” diye sorduğu bir sisteme dönüşürse?

İşte o zaman benim için çok daha ağır bir sorunun cevabı bugünden verilmiş olacak:

Kimler bu eserin gerçekten yapılmasını istedi; kimler yalnızca yapılmış halinin yanında görünmek için sonucunu bekledi?

Çünkü başarı garip bir şeydir.

Başarı gelmeden önce insanın çevresi seyircilerle, başarı geldikten sonra ise hatıralarını yeniden yazmak isteyenlerle dolar.

Oysa tarih, sonradan anlatılanlarla değil; zamanında yapılanlarla yazılır.

Günlerdir, aylardır anlatıyorum.

Gecenin hangi saatinde olduğuna bakmadan bir parçayı daha ayağa kaldırmaya uğraşıyoruz.

Sonra dönüp arkamıza baktığımızda koskoca bir topluluğun içerisinden 35–40 insanın sessizce “yanındayım” dediğini, birkaç insanın da yapılanları başkalarına ulaştırmak için paylaş tuşuna bastığını görüyoruz.

Yanlış anlaşılmasın.

Mesele bir beğeni değildir.

Bir beğeninin ekonomik değeri yoktur.

Bir paylaşım beni ne zengin eder ne de sistemi tamamlar.

Mesele çok daha derindir:

Yol bittikten sonra mı?

Başarı geldikten sonra mı?

Televizyon kameraları açıldıktan sonra mı?

İsimler gazetelere çıktıktan sonra mı?

Yoksa o insan gecenin bir yarısı hâlâ bir sistemi ayağa kaldırmaya çalışırken mi?

Çünkü varış noktasında yanınıza gelen insana yol arkadaşı denmez.

Yol arkadaşı;

tozunu yutandır,

yorulduğunuzda omuz verendir,

henüz ortada alkışlanacak bir sonuç yokken “devam” diyendir.

Gerisi çoğu zaman yolcu bile değildir.

Seyircidir.

Ve seyircinin en büyük konforu şudur:

Hiçbir risk almaz.

Başarısız olursanız, “Ben zaten söylemiştim.” der.

Başarırsanız, “Ben zaten başından beri inanıyordum.” der.

Böylece her iki sonuçta da kendisine haklı çıkacak bir cümle bulur.

Fakat bir şeyi değiştiremez:

O gün nerede durduğunu.

Bazen insanın ruhu yoruluyor.

Bazen yüzlerce insanın arasında bile kendisini yapayalnız hissediyor.

Çünkü yalnızlık her zaman çevrende insan olmaması değildir.

Bazen en büyük yalnızlık, çevrende yüzlerce insan varken yükü hâlâ tek başına taşıdığını fark etmektir.

Ve bugün benim öğrendiğim şeylerden biri de bu oldu:

Ben emeğimin karşılığını yanlış yerde aramışım.

Belki de hata sizde değil, bendeydi.

Ben aynı masada oturmayı yol arkadaşlığı;

aynı grupta bulunmayı aidiyet;

aynı unvanı taşımayı sorumluluk;

sessizce seyretmeyi ise geçici bir tereddüt sandım.

Unvan insanı yol arkadaşı yapmaz. Sorumluluk yapar.

Yakınlık sadakat değildir. Davranış sadakattir.

İnanmak bir cümle değildir. Gerektiğinde harekete geçmektir.

Bu nedenle artık sizden paylaşımlarımızı beğenmenizi veya paylaşmanızı istemeyeceğim.

Gerçekten.

İçinizden gelmiyorsa yapmayın.

Çünkü istenerek alınan alkışın da, hatırlatılarak alınan desteğin de benim için artık bir anlamı kalmadı.

Ama bugün sessizce seyredenlerden tek bir ricam var:

Çünkü bir gün bu sistem başarısız olursa;

demek çok kolay olacak.

Fakat bir gün başarırsa…

Bir gün ulusal veya uluslararası bir televizyon ekranında karşıma oturup;

diye sorduklarında…

Bugünleri de anlatacağım.

İlk satırları…

İlk ekranları…

İlk kodları…

Hataları…

Geceleri…

Defalarca yeniden başlamalarımızı…

Kapalı kapıları…

Bizi durduran teknik sorunları…

Maddi ve manevi bedelleri…

Ve bütün bunların ortasında kimlerin gerçekten omuz verdiğini, kimlerin sessizce beklediğini…

Hatta kimlerin yol arkadaşı olmak yerine zamanla taşınması gereken bir yüke dönüştüğünü de anlatacağım.

Çünkü insanı en fazla yaralayan şey başarısızlık değildir.

Birlikte yürüdüğünü düşündüğü insanların, yolun en ağır bölümünde aslında yürümeyip sırtında taşındığını fark etmesidir.

O gün bu hikâyeyi ilk defa duymayacaksınız.

Çünkü siz zaten her satırına şahit oldunuz.

Aramızdaki tek fark şu olacak:

Ben o hikâyeyi yaşamış olacağım.

Siz ise okumuş olacaksınız.

Ben yine çalışacağım.

Bu gece de.

Yarın da.

Ertesi gün de.

Hayatım boyunca kendime bir cümleyi düstur edindim:

Düştüğümde ona tutundum.

Kapılar kapandığında ona tutundum.

İmkânsız denildiğinde ona tutundum.

Şimdi görüyorum ki hayat bana bu yaşımda o cümlenin devamını da öğretiyor.

Artık ona iki kelime daha ekliyorum:

Bunu öfkeden söylemiyorum.

Birilerini cezalandırmak için de söylemiyorum.

Tam tersine…

İnsanın kendi ayakları üzerinde yürümeyi öğrendiği an, başkalarının onu taşımasını beklemekten vazgeçtiği andır.

Ben de artık beklemiyorum.

Alkış beklemiyorum.

Beğeni beklemiyorum.

Paylaşım beklemiyorum.

“Yanındayız Başkanım” cümlesini de beklemiyorum.

Ben artık yalnızca sonucu bekliyorum.

Çünkü başladığım işi sonucunu görmeden bırakmak benim karakterimde yok.

Ortaya gerçekten bir eser çıkarsa, o eser kendisini zaten anlatacaktır.

Eserin reklama değil, kanıta ihtiyacı vardır.

Sözün alkışa değil, sonuca ihtiyacı vardır.

Vizyonun kalabalığa değil, onu gerçekleştirecek iradeye ihtiyacı vardır.

Ve bir gün geldiğinde herkes aynı hikâyeyi dinleyecek.

Fakat herkes aynı cümleyi kuramayacak:

Çünkü tarihin çok seyircisi vardır.

Ama tarihi seyredenler değil, bedelini ödeyerek yapanlar yazar.

Ben hangi tarafta durduğumu seçtim.

Gerisini zaman değil;

ortaya koyacağımız eser ve onun kanıtları gösterecek.

her gün Basında okuyorsunuz ülkenin düştüğü durumu.!

bence bu ilahi söz en doğrusu

insanlar yaşadığı şekilde yönetilirler.!

Milyonlarca insanın umudu

milyonlarca gencin geleceği

milyonlarca kurumun dünyaya açılacağı bu eserin bir yerinden tutmadınız ya.! YAZIK

hadi gidin işinize ve SEYREDİN bakın Kim neyi kaybetmiş.!

Ha yıllarca biz necati beyi bekliyoruz diyenlerede bir kaç sözüm var.

Beklemeyi maharetmi saydınız.!

Bu beklemede bana boş verinde kendinize mesela ne kattınız.!

Ya OKUMAYI bile hem bize hem kendinize çok gördünüz.!

hadi onu boş verin şu anda aktif etmeye hazırlandığımız bu işletim sisteminden ne anladınız.!

siz otobüs beklemeyle bizi beklemeyi karıştırmışsınız.!

sizinde yeriniz bence sizi bu kafa yapısına ikna edenlerin yeridir.

gidin hayatı boyunca sadece beklediği piyangoyu alamayanların ortaya attığı sözlerin sahibi olan iftiracıların yerinde koltuğunuza oturun ve seyredin şimdi .

Bu sözümün muhatapları kendilerini çok iyi bilir.

Yine çok yazdım sanırım!

olsun nasıl olsa okumayacaksınız.

bari kayıtlara geçsin diye ben yazayım!

aslında daha yazacaktım ama size başka müjdelerim var onların gerçekleştirince bahsedeceğim.

Allah sizi, sizin gibilerle haşretsin.!

Benim paramın olmadığını beyan eden kazmalara bir çift sözüm var.

o zaman bu eserleri bu kadar büyük kitleyi bu kadar büyük markaları yan yana parasız getirebilmek daha büyük BAŞARI kriteri değilmi? daha çok saygıyı hak etmiyor mu yoksa hırsızlıkla yolsuzlukla, kara para aklayanlar gibi haram paralarla bende ortamlara akmamı tercih ederdiniz.!

Çok merak ediyorsanız varlığımı veya yokluğumu 16-23 tarihleri dikkatlice takip edin öyle gizli değil buyurun locada bekleriz….