# BÜTÜN İŞLER ALLAH’A AİTTİR ”Pazar Makalesi”

İnsan hayatının belki de en büyük yanılgılarından biri şudur:

Ra‘d Suresi 31. ayette çok kısa fakat insanın bütün hesaplarını yeniden düşünmesini gerektiren muazzam bir ifade vardır:

Bu birkaç kelime üzerinde gerçekten düşünürsek, başarıya, başarısızlığa, güce, servete, makama ve hatta yarına bakışımız değişir.

Çünkü insan planlar.

Çalışır.

Kapıları çalar.

Tohum eker.

Ticaret yapar.

İnsanlarla görüşür.

Yıllarca emek verir.

Fakat bütün bunların sonunda ortaya çıkacak netice üzerinde mutlak hâkimiyeti yoktur.

Çiftçi toprağı sürebilir ama yağmuru emredemez.

Doktor tedaviyi uygulayabilir ama şifayı garanti edemez.

Tüccar bütün hesabını doğru yapabilir ama yarının şartlarını belirleyemez.

Bir anne ve baba evladını en güzel şekilde yetiştirmeye çalışabilir ama onun bütün hayatını yönetemez.

İnsan bir proje için yıllarını verebilir, dünyanın en doğru hesabını yaptığını düşünebilir; fakat hiç beklemediği bir kapı kapanabilir, hiç hesaplamadığı başka bir kapı açılabilir.

İşte tam burada insanın **“Ben yaptım”** dediği yer ile Allah’ın **“Bütün işler Bana aittir”** buyurduğu yer birbirinden ayrılır.

“Bütün işler Allah’a aittir” demek, hiçbir şey yapmadan oturmak değildir.

Tam tersine…

İnsan kendisine düşeni yapmakla yükümlüdür.

Toprağı süreceksin.

Tohumu atacaksın.

Tedbirini alacaksın.

Bilgiyi arayacaksın.

Çalışacaksın.

Üreteceksin.

Haksızlık karşısında mücadele edeceksin.

Ama sonunda şunu bileceksin:

Tevekkül tam da burada başlar.

Tevekkül, çalışmadan Allah’tan sonuç beklemek değildir.

İnsanın asıl sınavlarından biri başarısızlık değil, bazen başarıdır.

Çünkü yoklukta insan Allah’ı daha kolay hatırlar.

Kapılar kapandığında dua eder.

Sıkıştığında yardım ister.

Çaresiz kaldığında ellerini açar.

Peki kapılar açıldığında?

Para geldiğinde?

Makam yükseldiğinde?

İnsanlar etrafında toplandığında?

İşte insanın “biz yaptık”, “ben kurdum”, “ben kazandım”, “ben başardım” demeye başladığı yerde başka bir sınav başlar.

Ra‘d 31’in o kısa hükmü insanın omzuna dokunur:

Sen çalıştın.

Peki sana o aklı kim verdi?

Sen yürüdün.

O bedeni kim verdi?

Sen karar verdin.

O karar verecek iradeyi kim verdi?

Sen insanlarla karşılaştın.

Peki hayatının hangi gününde kimin karşına çıkacağını gerçekten sen mi planladın?

Bir saniye sonrasını bile kesin olarak bilmeyen insanın, bütün hayatının sonuçlarını kendisine mal etmesi ne büyük bir yanılgıdır.

Bu ayetin başka bir tesellisi daha vardır.

Madem bütün işler Allah’a aittir, insanların kapattığı bir kapıyı dünyanın sonu zannetmek neden?

Bir insan seni reddedebilir.

Bir makam sana cevap vermeyebilir.

Bir ortak vazgeçebilir.

Bir proje gecikebilir.

Yıllarca beklediğin sonuç gerçekleşmeyebilir.

Bunlar insanı üzer.

Fakat müminin düşüncesinde hiçbir insan **son karar mercii değildir.**

Çünkü son hüküm insana ait değildir.

Bugün kapandığını düşündüğün kapının seni hangi felaketten koruduğunu bilmiyorsun.

Bugün gecikme dediğin şeyin seni neye hazırladığını bilmiyorsun.

Bugün kayıp sandığının yarın hangi kazancın başlangıcı olacağını da bilmiyorsun.

Biz yalnız bulunduğumuz noktayı görüyoruz.

Allah ise yolun tamamını biliyor.

Çok şey.

Çalışmak.

Doğru olmak.

Adaletli olmak.

Üretmek.

Öğrenmek.

Sabretmek.

Mücadele etmek.

Düştüğünde yeniden kalkmak.

Kul hakkından sakınmak.

Ve bütün bunları yaptıktan sonra sonucu Allah’a bırakabilmek.

Belki insanın huzuru da burada başlıyor.

Her şeyi kontrol etmek zorunda olmadığını anladığı yerde…

Her gecikmeyi yenilgi saymadığı yerde…

Her başarıyı kendisine mal etmediği yerde…

Her kayıpta Rabbine küsmediği yerde…

Ve nihayet şu cümleyi gerçekten kalbine indirebildiği yerde:

Çünkü Kur’an’ın insana hatırlattığı hüküm açıktır:

Öyleyse çalışırken kibirlenme.

Beklerken ümitsizliğe düşme.

Kazandığında kendinden bilme.

Kaybettiğinde her şey bitti sanma.

İnsanların gücünü de gözünde gereğinden fazla büyütme.

Belki de insanın taşıdığı en ağır yük, Allah’a ait olanı kendi omuzlarında taşımaya çalışmasıdır.